Öte de

Ellerini kırardı duysa

İnançlarını yitirirdi

Tamda bu günkü gibiydi

Hiç yere coşkunluk içinde

Sağa sola sığamaz taşardı

Sahi o günlerden geriye ne kaldı

Muhabbetvariydi güzel gönlü

Açmıştı sonuna değin

Kaç mabede girilmişti de duyulmamıştı bu huzurun baharı

Gecelere sırt çevirmez, dost bilirdi

Severdi insanları, yok yere dinlerdi onca hayatı

Umutvariydi gelecek güzel günleri

Nevbaharı bekler, dilindeki üç beş heceyi çevirdi durmadan

Yine üç beş tasası vardı, dilindeki şükürden gayrı

İnsan olmaktı tüm çabası

Kapışmadan yaşamaktı tüm fikirleriyle hayatı

Oysa anlamadılar

Dinlemediler önce

Sonra aramadılar

Bir vakit geçti,

Çocukluğu sırt çevirdi en sonunda

Yapayalnızlığı en çok o bildi

Kaç gündür ki ahretlik soluğu da tekler oldu

Boş batıl ne varsa bohçasına doldurur gibi doldurdu hayaline

Temiz gitmeliydi, güzel günlerini katladı önce

Kirlilerini ayırıp attı

Artık anlıyordu, çözmüştü hayatın zikzağını

Üzülmüyordu da, zaman katmerlemişti

Duysa duysa, bilseydi eğer bileklerini keserdi.

Görmedi ki! iyi ki de görmedi

Söylemediler ona, geldikleri de yoktu ya

Ama isterdi inan olsun isterdi.

Bilse de öleceğini isterdi.

Niye bilmezdi ama mutlu görmek isterdi.

Susardı önce görseydi.

Dayanacak birini arardı yıkılmadan.

Arabeskti, pespaye bir arabesk

Öle kapkara anlattığıma bakmayın siz

Öyleydi böyleydi. Dile kolay gelirdi anlatması

Oysa sorsanız öyle böyle değildi

Çok severdi anlatmayı

Dinleseniz içinizden sabahlar ederdi

Ruhunuz yoksa sevmezdi ezilir büzülür kaçardı.

Beklerdi hem de ne çok

Çok da severdi beklemeyi

Kaç kez ki beklemişti dur duraksız

Gelmezdi derdi

Her şey gelir geçerde, bazen istenen gelmez  

Çok ta kaçası gelirmiş, sabahı ettiğimiz bir muhabbette söyledi

İnanmadım önce

Kimden, neyden, hangi memlekete kaçardı ki?

Kaçmak istermiş, istermiş ki öte de rüzgâr vursun yüzüne

Sonunu getirememiş hikayenin.

Ehli mi Sandın Hayatın? Değilim

Hiç olmadığımız biriydik

Gülüşlerimizdeki sahtelik

İçimdeki kapkara sadelik

Yok, bu biz değildik.

Niçin yalandık?

Hani göster elinde ne var, neyi kazandık?

Gelişi güzel beklerdik ölümü

Geçmezdi günler hep cepten yerdik

Hep bir selam borcumuz kalırdı

Bir türlü olur edemezdik

Yazık ki ne yazık!

Devran döner ben, biz, o, bu şekilde

Hangi safsataya inandık?

Hep bir olmamışlık vardı içimizde

Olmadı hep ham kaldık

Oysa o kadar çok istenirdi ki

Barışmak gelmişiyle geçmişiyle, hiç dönemeyecek gibi bir daha

Sanki hiç korkmamıştık

O öğleden sonra tek bir ağacın melteminde uyuya kalmıştık

Varımız ya da yoğumuz değildi fedaya gebe

Hiçbir şeyden vazgeçebilmiş miydik ki biz?

Gece veya gündüz, haftanın içi veya sonu değildi

Artık bizi ayıran

Başka bir yokluktu bu, hiç nasihati yokmuş dedemin bile

Ah be ah be bu yokluk, cepteki parasızlık değildi bu keder

Dibinde suyu kalmamıştı kuyunun

Ben bu yokluğun feryadını kime anlatayım da anlasın

Emek verip sarıldığım onca şeyde de kalmamış

Neyi neyle karıştırsam da, neyi nasıl etsem de bulsam devasını

Yaşanmışlık, onca enine boyuna

O da deva değil ki, kendin bile bilemedin ki, bilmezler ki

Nerden bilsinler ki, onca ayrın gayrın var onca gönül ehliyle

Bir türlü sığdıramadım kendimi, ehil değilim ehil!

Aldanıp dönerler işte böyle bezgin. 

Debdebe

Kaç sabrı sınamıştık da adam olamamıştık?

Üç beş yokluk mu elzem etmişti bu kederi?

Ne diye bolca dağıtmıştık sevgimizi de bize kalmamıştık?

Oysa başkalarının sığıntı düşüncelerini dinlemeyeli olmuştu baya

Günlerden sefa, aylardan bolluk

En geniş zamanlarım, sevdiğim eylüllerim geliyor

Ardı karanlık ya neyse

Bu eksik itikatla yarına güvenimin kalmadığı da oluyor

Dışarıdan bakınca bu karışıklık, içimdeki debdebelere gebe

Silkinmek lazım diye onca bağırırken etrafa aynı kalır bulmak kendini, komik

Hep böyle bir savaş ardı korku önü ümit 

Neşriyat

Elbette, maneviyatsızca kudururken geceler

Uslanmayacaksın bilirim, neyin zannı beyaz elbisene vuran gölge?

En doğru muhakemeni en son ne zaman yaptın da

Dosdoğruyum dersin

O ise eğri büğrü, yoktur tövbe tastamamım

Kaç yoksunluk çektim, neyde eksiktim bende bilmem

Böyle

Sığıntı fikirler erbabı

Tükenecek elbet yazın sıcaklığı

Yalnız kalmaların anlamlanacak

Kendine inanmamışlığın safsatası

Seni, bizi, etrafımızı yakan

Yaşanmış onca’ların kokusu etrafta, sıcak yaz gecelerinde

Tütsülenmiş hayaller dimağını yakarken

Unutmamışlık, sırılsıklamlık, delilik belki de

Sıyrılamadığın deliliğin, mükemmeliyetçiliğin belki de

Hangi hadsiz düşe kurban edilmiştik

Farklıydık, sıradanlığı etraflıca düşünürken

Ummazdık, bile bile inanırken onca geleceğe

Bir gün bir gün sığmadığımızda

Oysa eşe dosta da haber etmiştik,

İnanırken buluveriyor insan işte kendini böyle. 

Pespayelik

Ellerim katran karası

Toprak var avucumda

Ziyaret deyim umulmadık dünü

Hep içinde olmak isterken bugünü

Ya gerisinde kaldım ya da hep ilerisinde

Onca gelecek varken bu durgunluk niye?

Sabırsız kaçmaya yakın, sırf anlamasın diye

Kanun gibi hükümleriniz le

Benden medet uman gururunuzla

Sırf daha zaman var diye

Beklettiğiniz yarınlar, saf hayaller değil artık

Bırakıp da gidebilirdiniz

Hangi mertebenin insanlarıydık ki

Bu çirkef bezeli yollarda pespaye olabildik

Güzel bir ruh lazım azizim, tertemiz de bir kalp 

Kaygısız

Bayağı bulunup atılan eşya misali

Bulup çıkarıverdi en derininden sandığın

Öylesine değildi, nasırlı ellerin oyması

Amaçsız hangi güneş doğmuş ki ufuktan?

Böyleydi, unutmaktı mubah olan

Dert edinircesine durduk yere öylesine

Bedbaht lığımıza üzülürken

En basit şeylerin bile tarifini yapamazken

Sırasını, yılını, umudunu bile kaybederken

Dile Şiraz Eden Her Söz Gül Kelamı mıdır?

Bir deli cesaretidir koptu gitti koynumdan

Fikirde kalacağına zikirde kalsın dedim

O kadar da takardım ki mantığına, sıradanlığına

Geçmesin isterdim eylüller

Ve yazın içimde beliren o coşkunluk

Mütemadiyen yaşardık efendim

Dile Şiraz eden her sözü gül kelamı sanırdık

Hatta muştuluk verir gibi beklerdik, çocukça

Belki

Yarıda kaldı hevesler

Timsali gibi o günlerin, her anı her anlatışımda

Bir bir hatıramda

Biter mi sandık, öyle kolay

Yaşanır mı diye yaşar mı insan? 

Oysa bile demeden, bir iç bile çekmeden

En güzel zamanlarımdı, bunu güzel belledim.

Bir daha demeden, beklenti içinde dahi olmadan

Kaç belkili anım oldu kim bilir?

Gözlerim kapalı yine çıkarım karalığa.

?

Hangi misale sıkıştırdılar bizi acaba?

Hangi dile peyda olduk?

Bilinmesi ne mümkün, kimin dilinde, hangi duada geçtik?

Kimler ayıpladı, kimler güldü arkamızdan?

Hangi bizi, hangi romana benzettik?

Hangi şehirdi en çok sevdiğimiz?

Hangi şarkıydı en çok söylediğimiz?

Dünlü mutluluklar mı sardı bizi bilmeden?