Müstakil'im

Müstakil yaşamlar barınağım

Boş uğraşlarım ya da onlardan kaçamayışlarım

Yıllara sığdırmadığım, gözümü düşlere kapayışlarım

Anlamazsın diye defalarca anlatışlarım

Onlarım bunlarım ya geride kalan yıllarım

Duraksamaz ilerlerken soramadığım için korkmalarım  

Ya da arayıp da mezbelelikte bulamadıklarım

Hatırlar hatırlamaz teşhis koymaların

Bitmez tükenmez geri duruşların

Muhteviyatına inanmayıp sorgulayışların

Gülüşlerin veya en yüksekten düşüşlerin

Bilemeyişlerin, geleceğe el uzatamayışların

Eteğine doldurduğun yasaklardan kaçamayışların

Coşkunluklarımdan duramayışlarım

İster olduğum halde birçok duyguyu yaşamayışlarım

Senlerim benlerim arda kalanlarım

Hesapsız kitapsız çok sorular var halen kafamda. 

Delisin

Yırtılmış avuçlarımda, cenk meydanlarımda

Arayıp ta bulamadığım, Uzakta olup yakınsadıklarım gibisin

Tez elden gelmelerim, en ücralarımda sakladıklarım

Görmeye doyamadıklarım gibisin

Üç çayındaki muhabbetlerim, yek pare umutlarım

Küçükken muştuladığım güzel haberlerim gibisin

Tutsaklığım veya özgürlüğe namertliğim

Dilimde hiç edemediğim güzel dualarım gibisin

Varsaysan ki gurbetliğinim

Yarından umudu olmayan fakirliğim gibisin

Burnunda tüter mi bilmem?

Hiç yazamadığım en güzel şiirlerim gibisin

Kavimlerle göçmüş umutlarım

Varla yok arasındaki sırat’ım gibisin

Gittiğim yollardaki ışıksızlığım, mahcupluğuma inanmamışlığın

Ve şimdi kalırken zaman geriye

İstanbul gibi yaşayıp ta içimde, hiç kavuşamayacağım birisin.

Sözüm ona

Sen ocak soğuğu, ben eylül vedası

Bu duyduğumuz hangi tekerrürün hoş sedası

Evvelce işitilen güzel sözlerinin istenir olsun bekası

Kışlara gebe kalmışsın, sözüm olur mu gayrı?

Teslim

Düşün, düşün ki kula kul olmuşluğundan utan

Aslına, asıl aşka olan uzaklığından utan

Nedir bu körlük, Gerçeklere kaç kat tepeden baktın ki bir de bunun için utan

Yazık, yazık ki ne yazık kaç güzel zamanlarım heba oldu gitti

Muhabbette afiyette olacakken, inandığın kof fikirlerin güzelliğinden utan

Elemi çağıran bendim, yanmaz mı sanırsın halen yüreğim?

Elbet gerçek olacak bir gün dileğim

Sen uzak ben uzak tek sığındığım yaradanım

Teslimim artık bende ben kalmadı.. 

Uzak

Sanmayın ki, sandıklarınızdan biriyim

Öğretilerinize sırtımı çevirmedim ki

Uzaksam eğer, yakınsadıklarıma ne demeli

Ya uzak olmanın kavuşmaya gebe olması?

Bu kadar karışıklıkta ne düşünüyorum ki

Fazlaydı bazen tükettiklerimiz,

En çoklarımızı yedi bazen en azlarımız

Kronik monotonluklarımız ve bazı fikriyatsızlıklarımız

Çok sözümüz olur da kelam ettirmez bazen, ihtiyatsızlıklarımız

Bulamamam bir hayli gerçekçi olur ki yok böyle itikatlarımız

Ben uzak o uzak. Yakınsayamadım hiçbir yere.  

Öte de

Ellerini kırardı duysa

İnançlarını yitirirdi

Tamda bu günkü gibiydi

Hiç yere coşkunluk içinde

Sağa sola sığamaz taşardı

Sahi o günlerden geriye ne kaldı

Muhabbetvariydi güzel gönlü

Açmıştı sonuna değin

Kaç mabede girilmişti de duyulmamıştı bu huzurun baharı

Gecelere sırt çevirmez, dost bilirdi

Severdi insanları, yok yere dinlerdi onca hayatı

Umutvariydi gelecek güzel günleri

Nevbaharı bekler, dilindeki üç beş heceyi çevirdi durmadan

Yine üç beş tasası vardı, dilindeki şükürden gayrı

İnsan olmaktı tüm çabası

Kapışmadan yaşamaktı tüm fikirleriyle hayatı

Oysa anlamadılar

Dinlemediler önce

Sonra aramadılar

Bir vakit geçti,

Çocukluğu sırt çevirdi en sonunda

Yapayalnızlığı en çok o bildi

Kaç gündür ki ahretlik soluğu da tekler oldu

Boş batıl ne varsa bohçasına doldurur gibi doldurdu hayaline

Temiz gitmeliydi, güzel günlerini katladı önce

Kirlilerini ayırıp attı

Artık anlıyordu, çözmüştü hayatın zikzağını

Üzülmüyordu da, zaman katmerlemişti

Duysa duysa, bilseydi eğer bileklerini keserdi.

Görmedi ki! iyi ki de görmedi

Söylemediler ona, geldikleri de yoktu ya

Ama isterdi inan olsun isterdi.

Bilse de öleceğini isterdi.

Niye bilmezdi ama mutlu görmek isterdi.

Susardı önce görseydi.

Dayanacak birini arardı yıkılmadan.

Arabeskti, pespaye bir arabesk

Öle kapkara anlattığıma bakmayın siz

Öyleydi böyleydi. Dile kolay gelirdi anlatması

Oysa sorsanız öyle böyle değildi

Çok severdi anlatmayı

Dinleseniz içinizden sabahlar ederdi

Ruhunuz yoksa sevmezdi ezilir büzülür kaçardı.

Beklerdi hem de ne çok

Çok da severdi beklemeyi

Kaç kez ki beklemişti dur duraksız

Gelmezdi derdi

Her şey gelir geçerde, bazen istenen gelmez  

Çok ta kaçası gelirmiş, sabahı ettiğimiz bir muhabbette söyledi

İnanmadım önce

Kimden, neyden, hangi memlekete kaçardı ki?

Kaçmak istermiş, istermiş ki öte de rüzgâr vursun yüzüne

Sonunu getirememiş hikayenin.

Ehli mi Sandın Hayatın? Değilim

Hiç olmadığımız biriydik

Gülüşlerimizdeki sahtelik

İçimdeki kapkara sadelik

Yok, bu biz değildik.

Niçin yalandık?

Hani göster elinde ne var, neyi kazandık?

Gelişi güzel beklerdik ölümü

Geçmezdi günler hep cepten yerdik

Hep bir selam borcumuz kalırdı

Bir türlü olur edemezdik

Yazık ki ne yazık!

Devran döner ben, biz, o, bu şekilde

Hangi safsataya inandık?

Hep bir olmamışlık vardı içimizde

Olmadı hep ham kaldık

Oysa o kadar çok istenirdi ki

Barışmak gelmişiyle geçmişiyle, hiç dönemeyecek gibi bir daha

Sanki hiç korkmamıştık

O öğleden sonra tek bir ağacın melteminde uyuya kalmıştık

Varımız ya da yoğumuz değildi fedaya gebe

Hiçbir şeyden vazgeçebilmiş miydik ki biz?

Gece veya gündüz, haftanın içi veya sonu değildi

Artık bizi ayıran

Başka bir yokluktu bu, hiç nasihati yokmuş dedemin bile

Ah be ah be bu yokluk, cepteki parasızlık değildi bu keder

Dibinde suyu kalmamıştı kuyunun

Ben bu yokluğun feryadını kime anlatayım da anlasın

Emek verip sarıldığım onca şeyde de kalmamış

Neyi neyle karıştırsam da, neyi nasıl etsem de bulsam devasını

Yaşanmışlık, onca enine boyuna

O da deva değil ki, kendin bile bilemedin ki, bilmezler ki

Nerden bilsinler ki, onca ayrın gayrın var onca gönül ehliyle

Bir türlü sığdıramadım kendimi, ehil değilim ehil!

Aldanıp dönerler işte böyle bezgin. 

Debdebe

Kaç sabrı sınamıştık da adam olamamıştık?

Üç beş yokluk mu elzem etmişti bu kederi?

Ne diye bolca dağıtmıştık sevgimizi de bize kalmamıştık?

Oysa başkalarının sığıntı düşüncelerini dinlemeyeli olmuştu baya

Günlerden sefa, aylardan bolluk

En geniş zamanlarım, sevdiğim eylüllerim geliyor

Ardı karanlık ya neyse

Bu eksik itikatla yarına güvenimin kalmadığı da oluyor

Dışarıdan bakınca bu karışıklık, içimdeki debdebelere gebe

Silkinmek lazım diye onca bağırırken etrafa aynı kalır bulmak kendini, komik

Hep böyle bir savaş ardı korku önü ümit 

Neşriyat

Elbette, maneviyatsızca kudururken geceler

Uslanmayacaksın bilirim, neyin zannı beyaz elbisene vuran gölge?

En doğru muhakemeni en son ne zaman yaptın da

Dosdoğruyum dersin

O ise eğri büğrü, yoktur tövbe tastamamım

Kaç yoksunluk çektim, neyde eksiktim bende bilmem

Böyle

Sığıntı fikirler erbabı

Tükenecek elbet yazın sıcaklığı

Yalnız kalmaların anlamlanacak

Kendine inanmamışlığın safsatası

Seni, bizi, etrafımızı yakan

Yaşanmış onca’ların kokusu etrafta, sıcak yaz gecelerinde

Tütsülenmiş hayaller dimağını yakarken

Unutmamışlık, sırılsıklamlık, delilik belki de

Sıyrılamadığın deliliğin, mükemmeliyetçiliğin belki de

Hangi hadsiz düşe kurban edilmiştik

Farklıydık, sıradanlığı etraflıca düşünürken

Ummazdık, bile bile inanırken onca geleceğe

Bir gün bir gün sığmadığımızda

Oysa eşe dosta da haber etmiştik,

İnanırken buluveriyor insan işte kendini böyle.