Pespayelik

Ellerim katran karası

Toprak var avucumda

Ziyaret deyim umulmadık dünü

Hep içinde olmak isterken bugünü

Ya gerisinde kaldım ya da hep ilerisinde

Onca gelecek varken bu durgunluk niye?

Sabırsız kaçmaya yakın, sırf anlamasın diye

Kanun gibi hükümleriniz le

Benden medet uman gururunuzla

Sırf daha zaman var diye

Beklettiğiniz yarınlar, saf hayaller değil artık

Bırakıp da gidebilirdiniz

Hangi mertebenin insanlarıydık ki

Bu çirkef bezeli yollarda pespaye olabildik

Güzel bir ruh lazım azizim, tertemiz de bir kalp 

Kaygısız

Bayağı bulunup atılan eşya misali

Bulup çıkarıverdi en derininden sandığın

Öylesine değildi, nasırlı ellerin oyması

Amaçsız hangi güneş doğmuş ki ufuktan?

Böyleydi, unutmaktı mubah olan

Dert edinircesine durduk yere öylesine

Bedbaht lığımıza üzülürken

En basit şeylerin bile tarifini yapamazken

Sırasını, yılını, umudunu bile kaybederken

Dile Şiraz Eden Her Söz Gül Kelamı mıdır?

Bir deli cesaretidir koptu gitti koynumdan

Fikirde kalacağına zikirde kalsın dedim

O kadar da takardım ki mantığına, sıradanlığına

Geçmesin isterdim eylüller

Ve yazın içimde beliren o coşkunluk

Mütemadiyen yaşardık efendim

Dile Şiraz eden her sözü gül kelamı sanırdık

Hatta muştuluk verir gibi beklerdik, çocukça

Belki

Yarıda kaldı hevesler

Timsali gibi o günlerin, her anı her anlatışımda

Bir bir hatıramda

Biter mi sandık, öyle kolay

Yaşanır mı diye yaşar mı insan? 

Oysa bile demeden, bir iç bile çekmeden

En güzel zamanlarımdı, bunu güzel belledim.

Bir daha demeden, beklenti içinde dahi olmadan

Kaç belkili anım oldu kim bilir?

Gözlerim kapalı yine çıkarım karalığa.

?

Hangi misale sıkıştırdılar bizi acaba?

Hangi dile peyda olduk?

Bilinmesi ne mümkün, kimin dilinde, hangi duada geçtik?

Kimler ayıpladı, kimler güldü arkamızdan?

Hangi bizi, hangi romana benzettik?

Hangi şehirdi en çok sevdiğimiz?

Hangi şarkıydı en çok söylediğimiz?

Dünlü mutluluklar mı sardı bizi bilmeden?

Tanıdık Bir Dost Gibi

Kıskıvrak yakalandık, dökülmeye yüz tutan dilimizdeki hecelerle

Uğruna inanmışlığın verdiği, üryan iç kabarmasıyla

Sırf ‘sız’ ekini çok kullanıyorum diye kendime kızmalarımla

Böyle olduğu kadarıyla, yâd edebildiğim hatıralarımla

Yarına uzanan umutvari deli bıçkınlığımla

Onunla bununla tüm pespayeliğimle

Apaçık penceremde sabahın güneşiyle

Dün yazdığım şiirimle

Geçmişteki günahlarım, gelecekteki sevaplarımla

Hiç aklıma düşmezken bir anda

Usul usul bir şeyler yapmaktan çok beylik laflar etmeyi seven kibrimle

Dilimde peyda olan ortaçgil şarkımla

Ummadığım anda öyle bir yakalanırım ki kendime

Hiç utanmadığım, hiç tanımadığım kadar kendimi.

Boşluklar

Kemirir bazen güzel anılarını içindeki sızı

Hissedemezsin, sorgular bulursun hayatı

Boşluk, mutsuzluk, umutsuzluk derya deniz

8 kollu bir ahtapot gibi fikirlerin ardında bıkkınlık sarsar omuzlarını

Bağlanamadığın amaçlar, okuyamadığın kitaplar vardır.

Ne için dersin ne için bu tantana

Oysa herkes mutlu, daha demin gördün parka dolaşan mutlu aileyi

İçinde büyüttüğün kaçma hissini bir kere daha en derinden tatbik edersin.

Bu sıyrılma anlayışı neyden gelir ki?

Niçin sarpa sarar insanı olduk olmadık?

Bırakamadığın sigara gibidir illet.

Bizim umutlarımız hiç eksilmedi azizim.

Umutla uyandığın bir sabah elbet gelecek.

Kaçıp gitmeden, elindekilerle kurabildiğin bir hayat.

Mevzu bahis o günün ne zaman geleceği. 

Hep Haklıydım

Anlamak için kaybettiğim vakitlere yazık.

Boşuna demedim herkesin dereden içtiği su farklı.
Niçin anlatma hevesine düşerdi ki zaten insan?

Biz değil miydik ki en acılı sonatı kol kola okuyan?

Neydi bizi ayıran?

Hangi bedbinliktir ki hayat hevesinden soğuttu bizi?

Sordum hem de onca inada inat.

Meşakkat'ime anlam verememiş ki, dünyalık derdimi anlasın.

Boş bir zahmet uğruna mı dayandın, sefası elbet yakın.

Yalnızlık benim, çokluk sizin olsun.

Elbette anlaşılacağım!

Sabahın seherinde haykıracaklar beni.

Tutunamayanların önderi. 

Ucuzdu Hayatlar

Metanetsiz kapkara yüzleri vardı.

Karın doyurma cefasına heyhat

Umutlarının karası mıydı ki yüzlerine çalınan?

Elden ne gelirdi ki üç beş kuruş uğruna satılmıştı ömürleri

Acıdan sızlamaz yürekliler, yazdı alın yazınızı

Kaç hikayelik ömürlerinizle, arkanızda bir yas bırakıp gittiniz

Özlediğiniz adalet, alacağınız hak ile birlikte gittiğiniz.

Olamamak

Kaç sırtlı bir geminin, kaç yüzlü insanları.

Oysaları yok, sevmemde ben.

Dimdik, vakur bakışlar.

Küçümseyici, alt edici gülüşmeler.

Kokusunu duyarım ben bu duyguların.

Yoğurduğum kelimelerin harici, duyguların.

Bilmeden yaptığım büyü gibi.

Sırf uysun diye düzene, kaldıramadığın başların.

Ve yine sırf bizler olmak adına karşı çıkamayışların.

Bin gün bir pişmanlığın peşinde, bir günlük bin pişmanlıkların.

Olamamaktan geçemediğin yolların.

Olasılığı dahi ihtimal ettirmediğin korkuların.

Yüzleş artık ve savaş. Ömür kısa.