Olamamak

Bir şeyler olmayı umarak yontuyoruz hayatı, sadece doktor, mühendis değil. İyi bir eş, otoriter bir bürokrat, saygın bir iş adamı ve dahası

Biçilen rollerimiz var, bizim adımıza toplumun zorunlu kıldığı bir elbise. Hatta kendi kendimize ördüğümüz duvarlarımız. Sorarım size mutlu muyuz?   

Peki ya ne yapmalıyız diye sorar oldunuz, duyar gibiyim. Ne soruyorsunuz a dostlar bendemi kalıplar sunayım size. Ne bir diyetisyenim ne de bir öğretmen neyi neyle karıştıracağınızı, nasıl edeceğinizi öngöremem.

Hayat matematik değil, en büyük yanılgımız budur zannımca. Sosyal bilimlerde her zaman bir ile biri toplarsanız iki etmez. Ya da daha anlaşılır şekilde bizler aynı durumlar karşısında her zaman aynı tepkileri vermeyiz. Oysa yaşam döngümüzde insanlar diğer insanlardan bir şeyler öğrenmeyi ve hayatlarında gidilecek yolları tasvir etmelerini beklerler. Çünkü kendilerinden önce bireysel deneyimler sonucu birikmiş bir bilgi demeti mevcut, ortak akıl bu deneyimlerden faydalanarak daha ileriye gitmeyi en azından doğruları bulmayı bize daha çocukken dikte etti. Fizik için geçerli olabilir bu durum, bilgiyi, teknolojiyi biriktirerek daha da genişletebilirsiniz.

Fakat sosyal bilimlerde ortak akıldan, kültürden v.s. edindiğimiz birçok hal ve hareket sadece göz aşinalığı, alışkanlık veya toplumun bizlere biçtiği rollerden oluşur. İyi bir oyuncu değilseniz deli, çılgın, anarşist olarak adlandırılabilirsiniz.

Aşırılığı, anarşistliği benim bünyem kaldırmıyor. Ben sadece özgün olmaktan yanayım, belki de bana da bu dikte edildi.   

Rölantiye Alınan Bir Hayat Ve İçsel Hesaplaşmalar

Hayatlarımız yeterince karmaşıkken, birde milyon ihtimalli karmaşık bir ruh hali ve kişiliğe sahipseniz yandınız demektir. Bazıları burçlarına bok atar, bazıları yetiştirilme tarzlarına. Oysa hayatta biz gibi milyon ihtimalli değil mi? Delilik yakışır ki bize, akıllı olup sorumluluk almak ne haddimize.

Rölantiye aldım kendimi, bir kenara onca dünyalık, deli saçması işi bırakıp rölanti de bekliyorum. Ha sanmayın çalışmıyorum, koşturmuyorum profesyonel hayat affetmez biliyorum J hatta en normal beni hafta içinde emeğimi kiraladığım hapishanede görebilirsiniz. Sahte hayatlar, sahte benler, olmak istenenler, hepçe de kaçma isteği. Ben normal değilim, hem normal olmamak neden korkutur ki insanı? Normal bir hayat süregelmedim ki. Hep düşünmem, sorumluluk almam, bir şeyler uğruna bir şeylerimi feda etmem beklenmedi mi? Kolay bir hayatı kucağımda bulamadım napayım suç benim mi?

Sıralı Büyük hayallerimin bazılarını güzel kılıflara saklayıp, kutsal kitap edasıyla gözümün uzandığı yerlere kaldırdım. Bu sorumsuzluk ve boş vermişlik su götürmez şekilde rahatsız ediciydi evet! Fakat mutlu olamamanın verdiği hayata kapris hakkımı kullanmamı kim engelleyebilirdi ki?   

Bütün tanıdıklarıma bizzat akrabalarıma karşı ilgi ve yakınlığımı yitirirken, yine kaçma itikadı var içimde, genele karşı beklentilerimi olabildiğine öteleyip köse bıraktım içimde.

Tüm bunlara bakıp sancılı ve sanrılı bir ruh hali bekliyorsunuz muhakkak fakat gerçekler böyle değil. Bulunduğu mekân ve zamanın rengini alabilme meziyetim var. Sahte mutluluklar takınmam belki gerçek fakat buhranlı bir dönemde olduğum gerçek değil. Kendimi bu duruma alışır buluyorum nicedir. İnsan beyni inanılmaz bir makine her duruma ayak uydurabilme yetisi insanı kendi kendisine hayran bırakmıyor değil.

Daha irdelemem gereken çok sorgulama var kendimle ilgili fakat bunları yazıya dökebilmek zor ayrıca günün belli saatlerinde ve belli ortamlarında kendini gösteren meziyetler bunlar. Ki unutkanımdır da aynı zamanda çok zeki olarak addetmem kendimi hatırlamak ve düşünmek yorucu en güzeli okumak, değerini bilin. 

Evrenselliği Yerelselleştirebilmek Adına

Sanata olan düşkünlüğüm ve birçok kademesinde olma isteğim boşuna değil. Ben ülkelerin gelişmişliğinin bile üçlü saç ayağına bağlı olduğunu düşünmekteyim. Sanat, bilim, kültür bu üçlü saç ayağının birinin eksikliği veya az gelişmişliği diğerlerini de aşağıya çekecektir.

Sanatın en çokta duyusal alanına yeteneğimin olmasını istedim hep, belki yetiştirilme şeklimden belki de farklı sebeplerden ötürü bir türlü becerim gelişmedi. Sesim kötüdür dayanamazsınız, herhangi bir enstrüman yakınlığım daha doğrusu yeteneğimin olmadığı kanısı da taşıdım hep içimde.

Oysa çok isterdim farklı kültürlerin müziğini Anadolu müziğine harmanlamayı, öyle eksik ki 2000’lerin Türk müziğinde bu durum. Hayatın birçok alanında yaşadığımız yozlaşma kütürde, müziğimizde kendine fazlasıyla yer buldu. Ey bizim güzel müzisyenlerimiz Amerikanvari içi boş klipleriniz, anlamdan kültürümüzden iz taşımayan müzikleriniz bizim damak tadımız olamaz. Unutulacaksınız, inşallah ki tez zamanda

Evrenselliği yerelselliğin potasında eriten tam benlik onca müzisyenimiz vardı oysa Barış Manço, Erkin Koray, Cem Karaca, Selda Bağcan, Moğollar ve daha niceleri. İnanın şuan ki dünya müzik kültürünün bile birkaç gömlek üstünü bizden birileri bizim ezgilerimizle yine bize anlattılar. Ne kadar da şanslıydık! Geçen gün Okan Bayülgen’in Cem Karaca’nın sesinin Rock müziğini nasıl bizleştirdiğine ve nasıl kültürümüze tabi kıldığına dair konuşurken hissettim bir kez daha yalnız olmadığımı. Yukarıda isimlerini saydığım ve sayamadığım için üzüldüğüm diğer bir avuç büyük insanın kendi dönemlerinin en iyi Psychedelic Rock örneklerini verdiklerini duyar olmadık mı şu ara? 

İki Güzel Göz

Bu gün farkındalık günüm sanırım, eskilerdeyim dönemiyorum. Fark ettiğim acı bir gerçek, dilim damağım kuru, öyle güzel gülen bir yüzü ve iki güzel gözü ne kadar bedbaht ettiğimi anladım. Eminim o kadar güzel gülemiyorsun artık ne büyük acı Ya Rab! İki mutlu olması gereken göz, en çok

hak eder oysa. Sorsan çokta tamahkar en büyük sınavı ben, en çok kıyamayan yine ben. 

İki Masum Yürek

İncir kadar küçük bir kalpte geçti bu hikâye

Oysa kızdım da ben, nasıl kıydım da taş kesilmedim

Bütün yaşadıklarımızı temize geçtim bu gün

Öyle özlemler, öyle anılar var ki içinde

Unutmuşum bazılarını yüzüm kızarıyor bak

Ne güzel anılarmış onlar, en güzel zamanlarımızmış

Geri gelmez biliriz, onca kötü düşleri niye son zamanlara sıkıştırmışız

İçim ısındı eski bizi görünce

Ne masumuz, görsen seninde için ısınır eminim

Sanki bütün sevgilerimizi gömmüşüz o günlere

Bütün geleceğim bir fedaya tâbi olsa da

Çok zor şu günlerimiz

Planlarımızın üstünde ailelerimiz

Düşlerimizin önünde korkularımız

Ya haklarımızı helal edişlerimiz

İki masum koca insanız artık

Ayrılıklarda aşka tabi, özlemlerde

Ben seni bu gün çok özledim

Uğurlar Olsun

Kaybetmeyi kabullenmek ne zor

Büyük savaşlarım oldu yaşım itibariyle bir hayli erken

Kaybetmeyi artık özümseyebiliyorsam

Suçlamadığım içindir kimseyi

Kendi savaşım bildiğim için benimle ilgili olan her şeyi

Ailemi, sevdiğimi ve daha bilumum kişiyi

Hiç suçlamadan önüne atıyorum işte kendimi

Alın beni, inancım kalmadı artık

Evet, evet siz haklısınız

Yanlışlar ve eksikler benim, bizzat bana ait

Dedim ya artık rahatça ifade verebilecek durumdayım

Yıkılabilir tüm gerçekler üstüme, sabahı da beklemeyebilir

İnançlarım ve beni ayakta tutabilecek yargılarım yerle yeksan

Herkes kendi hayatından mutluluğundan sorumluyken benim ne ağır bir yüküm var

Veremedim ama inanın çok istedim

Son evresinde ömrümün çok şey olsun istedim ama var edemedim

Hiç ummadığım hayatlara yaklaşıyorum

İdeallerim bir kenara, ben sizler gibi değilim

Uğurlar olsun sizlere 

Uyanmalı

Ömürler ister bazen hayat

Vakfedebilmelisin ki genişleyebilesin

Kendine tıkandıkça sıkışmışlığa olacak şikâyetin

Üzerinde durmayabilmelisin

Gecenin bir yarısında çıkabilmelisin

Uyanıklığa olan isyanını yenebilmelisin

Coşkunun peşinde yalnız kalabilmelisin

Başarıyı en tepesine koyduğun hayatı

En güzel sen yaşabilmelisin

Bırak aksın endişelerin

Sevdiklerine en yakın hep olabilesin

Değişmeyebilmek Adına

İki omzumun arasında yönetemediğim bir iktidar

Ve inançsızlığıma tahammülüm azalıyor artık

Kendim gibi derdim eskiden oysa yozlaşıyorum artık

Birçok kişi ve kestikleri ahkâmlara tıkadım kulaklarımı

İstemediğim bir istikamete, mucizelere mecbur bırakmaya utanmıyorsunuz da hiç

Ne istiyorsunuz benden? Kirli bir hayat mı olsun meşgalem?

Oysa herkes kadar farklıydım o zamanlar

Ve günahlarım daha az

Şimdi geride egenin sıcak güneşinin yaktığı bir omuz

Hatıralar eski! içinde ne kadar aransan da biz yokuz

Kuyucaklı

Şimdi ne sen suçlusun ne de ben

Günahını alır kızardım eskiden

Beklentin muntazam bir hayatken  

En doğrusuydu elini eteğini çekmen

Benim eğri büğrü yollarım

Senin cetvellerin var

Ortada buluşamadığımız çokça da yaşanmış lığımız

Senden sonra öyle şarkılarım ve kitaplarım var ki

Yalnız da değilim işte bildiğin gibi

Hegemonya'm

Güçlü görünmek ne zor Allah’ım

İnandırıvermek kendini bile

Saatlere bölmek günleri

Geçmeyecek acılar biriktirmek

Her şeye rağmen, canını yakamamak

Onca zaman geçti ki şimdi haklı buluyorum babamı

Büyüyor muyum neyim?  

Lüzumsuz geliyor artık önemsemek

Zor ve can yakıyor geleceği görememek

Siz sanıyorsunuz ki herbişey yolunda

Ben yolumda, o bile kendi yolunda

Herkes giderken senin yanında

Arkaya kalıp beklerim ben

Çoğu kişi düşmemi beklerken