İmlasızlığım

Arkada kalanlarımız oldu.

Ve bitmeyen davalarımız

Arada dönmek isteyenlerimiz de

Arabeskliğin den sıkılıp kırmak istediklerimiz de

Ne istediğimizi bilmeyip, bulduktan sonra kaçışlarımız da

Dertliydik bir fiil, bitmesini de isterdik

Neye bu kafa tutuşlarımız, devamlı başkalarının hayatındaki rötuşlarımız

Yetmezmiş gibi hep geri duruşlarınız

Koşmak basitti ya ardımıza dönüp bakamadıklarımız

Vasiyetlerine bile, takındığımız ihtiyatsızlıklarımız

Uzak olmanın yakın olmaya değerini de bilememişiz biz

Hatta hatalar koynumuzda uyumuşuz

Sözlerimizin değerine salalar okunmuş

Kalabalıklardaki yalnızlığımız

Dinlemekten öte konuşmaya çalışmalarımız

Biz patika yollarımızı her zaman kestirme sandıkta yanıldık

Doğmanın ya da yaşlarında bir adabı kalmadı artık

Mutluluğu arama gibi bir amacımızda

Vedalarda bizler için kavuşmalarda

Hepsi güzel birer anı artık. 

Olabildiğince

Eksik ve Munzur ben, sen müstesnaydın oysa

Bu işte bir sessizlik vardı

Konuşulmazdı da tüm anlamların güzel birer imaydı

Tamam demedin diye kaç gecelerim sabaha vardı

Sensiz de geçmeye muktedirken hayat

Senden yana adımlarım hep yarıda kaldı

İşte bu hayattı

Cetvelle çizilmezdi insanlar, matematik gibi toplayıp çıkaramazdın doğruları

Şimdi bekliyorum daha yaşanacak ne kaldı

Bir Şehir

Yenemediğim zamansızlığımı, göremediğim insanlara adadım hep

Bilmelerine gerek yok, içimde taşıdıklarım bende hep tekrara gebe

Öle az ki yapabildiklerim, sığamamam hep bundan değil mi?

Anlamalarını istemiyorum artık, savaşlarım la ben

Tensiz hislerimde, en karanlık tatbikinde  

Dâhil edemem ki cenklerime, ne haddime!

En çok isterim mutluluklarını oysa

Gittiğim hiç istemesem de, o sabahları bilirsin

Yapayalnız arsız arzular bırakırken geride

Arkada duygusuz ve pişman

Kaçmazdım ki, gitmez mi sanırdın ayaklarım geri?

Hiç istememelerimi en çok bilirdin oysa

Defaatle amaçlarım, mutluluğum ve coşkunluğum olmuştu gelmelerim     

Şimdi uzak bir şehir var geride, bilinmeyen bizde gizli

İçimizde bir yerlerde, sakin sessiz uyanmak istenmez rüyasından

Masumca, usulca fısıldaşır, bozamayacaklar bunu bende 

Sebat Ediyorum

Defaatle sığamadım dedim söyledim bunu

Dedim ki ben olamadım, sıkıştım.

Kendimi bilemedim, yapayalnız yürüdüm birçok kere  

Gören veya duyandan ziyade âmâ insanlar etrafımda

Korkmuyorum, bilseler veya bilmeseler

Aidiyet veya onsuzluk, küçük sığınaklarda kafamı çıkaramıyorum

Boğuluyorum, sular çekiyor bedenimi

Kapılmış buluyorum kendimi ezgilere

Tutunamıyorum, oysaki başım hep dik benim

Sığamıyorum, boğuluyorum

Görmüyorum kimseyi, çıkmıyorlar karşıma, çıkamıyorlar

Yalnızım, defaatle kendimi telkin edip dik tutuyorum başımı

Ben duygularını bol yaşayan insanım, bolca dağıtırım mutluluğumu bile

Dizlerimin üzerinde veya dimdik ayakta, olamadığım, bilemediğim yerlerdeyim

En yabancı çevrem, bilirler ben anlatmayı sevmem

Kaçmak, geldiğim yere veya hiç bilmediğim bir yere

Öyle halatlara sarmışlar ki çıkamıyorum

Bağlılık kötüyken böylesine, en ihtiyacım olduğunda bile gidemiyorum

Etrafım sarıldı. Mantığımdan kurtulsam da artık girme denilen kapılarım da oldu

Yasaklarım, sevdiğim kurallarımdan öte deliliğim

Yaşlanıyor muyum neyim?

Heyecan yoksunu öbür günümden bu günüm

Daha gidecek yolumuz, yolum yok. Yoruldum.  

Sözde İnsanız

Bilmem kaçıncı insanlık buhranına gebe Orta doğu coğrafyası. Kayıtsız kalmamak elde değil. Ki zaten kayıtsızlık nedir, kilometre hesabıyla mı ölçüyoruz insanlık hesabını? Çok değil yakın zamanda Çin-Uygur Türkleri, Hindu-Müslüman gerginliği vesaire, vesaire, vesaire. İnsanlar mezalimden mezalime koşarken biz halen bilmem kaç mega piksellik telefonlarımızla sözde gelişmişliğin öze bir türlü yansı yamamasını tartışamıyoruz halen.  

Belgesel veya haberlerde izlediğimiz kadarıyla üzülür olduk. İnsanlık dramlarına karşı empatimiz yerle bir, uyutuluyoruz hayat bize devam ederken yanı başımızda bir çığlık! niye tıkarız ki kulaklarımızı. Söz ettiğim devlet politikaları da değil her ülke için devlet politikalarını yönlendiren baştaki kaymak tabakadır, benim asıl bahsettiğim bireysel ihtiraslarımız da bizlerin insanlığımızı bu derece yitmeye meyilli olmamız. Ne yapabiliriz ki? Aslında şuan asıl soru ne yapabileceğimizden çok bizlerin en azından bu olayları medyada gördüğümüzde kalbi yanıyor mu? İnsanlığımızdan geriye kaldı mı bir kırıntı? Yoksa sizde insanları mezhebine, ırkına, diline ayırıp reva görür müsünüz bu azapları?

En başta da belirttim ya insanlığımızı kilometre hesabına indirdik artık, dünyanın öbür yanında olanlar bize uzak ya kültürümüz, dilimiz belki de dinimiz ayrı diye çokta yakınsamazdık. Ama bilemezdik ki yanı başımıza bize benzeyen insanların aynı durumlara düşeceğini.

Ben anladım ki insanlık kendi buhranından çıkamayacak, teknolojiyi medeniyet olarak adlandırdığımız dan beri sanki daha az görüyoruz yanlışları oysaki sözde köleliği kaldırmamızın üzerinden bile yüz sene geçmedi.   

Bam telinize bu tiksinçliklerin kendi ırkınıza, kendi ailenize dokunmadan da sadece insan olduğunuz için basıldığına ümit ediyorum.  

Müstakil'im

Müstakil yaşamlar barınağım

Boş uğraşlarım ya da onlardan kaçamayışlarım

Yıllara sığdırmadığım, gözümü düşlere kapayışlarım

Anlamazsın diye defalarca anlatışlarım

Onlarım bunlarım ya geride kalan yıllarım

Duraksamaz ilerlerken soramadığım için korkmalarım  

Ya da arayıp da mezbelelikte bulamadıklarım

Hatırlar hatırlamaz teşhis koymaların

Bitmez tükenmez geri duruşların

Muhteviyatına inanmayıp sorgulayışların

Gülüşlerin veya en yüksekten düşüşlerin

Bilemeyişlerin, geleceğe el uzatamayışların

Eteğine doldurduğun yasaklardan kaçamayışların

Coşkunluklarımdan duramayışlarım

İster olduğum halde birçok duyguyu yaşamayışlarım

Senlerim benlerim arda kalanlarım

Hesapsız kitapsız çok sorular var halen kafamda. 

Delisin

Yırtılmış avuçlarımda, cenk meydanlarımda

Arayıp ta bulamadığım, Uzakta olup yakınsadıklarım gibisin

Tez elden gelmelerim, en ücralarımda sakladıklarım

Görmeye doyamadıklarım gibisin

Üç çayındaki muhabbetlerim, yek pare umutlarım

Küçükken muştuladığım güzel haberlerim gibisin

Tutsaklığım veya özgürlüğe namertliğim

Dilimde hiç edemediğim güzel dualarım gibisin

Varsaysan ki gurbetliğinim

Yarından umudu olmayan fakirliğim gibisin

Burnunda tüter mi bilmem?

Hiç yazamadığım en güzel şiirlerim gibisin

Kavimlerle göçmüş umutlarım

Varla yok arasındaki sırat’ım gibisin

Gittiğim yollardaki ışıksızlığım, mahcupluğuma inanmamışlığın

Ve şimdi kalırken zaman geriye

İstanbul gibi yaşayıp ta içimde, hiç kavuşamayacağım birisin.

Sözüm ona

Sen ocak soğuğu, ben eylül vedası

Bu duyduğumuz hangi tekerrürün hoş sedası

Evvelce işitilen güzel sözlerinin istenir olsun bekası

Kışlara gebe kalmışsın, sözüm olur mu gayrı?

Teslim

Düşün, düşün ki kula kul olmuşluğundan utan

Aslına, asıl aşka olan uzaklığından utan

Nedir bu körlük, Gerçeklere kaç kat tepeden baktın ki bir de bunun için utan

Yazık, yazık ki ne yazık kaç güzel zamanlarım heba oldu gitti

Muhabbette afiyette olacakken, inandığın kof fikirlerin güzelliğinden utan

Elemi çağıran bendim, yanmaz mı sanırsın halen yüreğim?

Elbet gerçek olacak bir gün dileğim

Sen uzak ben uzak tek sığındığım yaradanım

Teslimim artık bende ben kalmadı.. 

Uzak

Sanmayın ki, sandıklarınızdan biriyim

Öğretilerinize sırtımı çevirmedim ki

Uzaksam eğer, yakınsadıklarıma ne demeli

Ya uzak olmanın kavuşmaya gebe olması?

Bu kadar karışıklıkta ne düşünüyorum ki

Fazlaydı bazen tükettiklerimiz,

En çoklarımızı yedi bazen en azlarımız

Kronik monotonluklarımız ve bazı fikriyatsızlıklarımız

Çok sözümüz olur da kelam ettirmez bazen, ihtiyatsızlıklarımız

Bulamamam bir hayli gerçekçi olur ki yok böyle itikatlarımız

Ben uzak o uzak. Yakınsayamadım hiçbir yere.