İki Güzel Göz

Bu gün farkındalık günüm sanırım, eskilerdeyim dönemiyorum. Fark ettiğim acı bir gerçek, dilim damağım kuru, öyle güzel gülen bir yüzü ve iki güzel gözü ne kadar bedbaht ettiğimi anladım. Eminim o kadar güzel gülemiyorsun artık ne büyük acı Ya Rab! İki mutlu olması gereken göz, en çok

hak eder oysa. Sorsan çokta tamahkar en büyük sınavı ben, en çok kıyamayan yine ben. 

İki Masum Yürek

İncir kadar küçük bir kalpte geçti bu hikâye

Oysa kızdım da ben, nasıl kıydım da taş kesilmedim

Bütün yaşadıklarımızı temize geçtim bu gün

Öyle özlemler, öyle anılar var ki içinde

Unutmuşum bazılarını yüzüm kızarıyor bak

Ne güzel anılarmış onlar, en güzel zamanlarımızmış

Geri gelmez biliriz, onca kötü düşleri niye son zamanlara sıkıştırmışız

İçim ısındı eski bizi görünce

Ne masumuz, görsen seninde için ısınır eminim

Sanki bütün sevgilerimizi gömmüşüz o günlere

Bütün geleceğim bir fedaya tâbi olsa da

Çok zor şu günlerimiz

Planlarımızın üstünde ailelerimiz

Düşlerimizin önünde korkularımız

Ya haklarımızı helal edişlerimiz

İki masum koca insanız artık

Ayrılıklarda aşka tabi, özlemlerde

Ben seni bu gün çok özledim

Uğurlar Olsun

Kaybetmeyi kabullenmek ne zor

Büyük savaşlarım oldu yaşım itibariyle bir hayli erken

Kaybetmeyi artık özümseyebiliyorsam

Suçlamadığım içindir kimseyi

Kendi savaşım bildiğim için benimle ilgili olan her şeyi

Ailemi, sevdiğimi ve daha bilumum kişiyi

Hiç suçlamadan önüne atıyorum işte kendimi

Alın beni, inancım kalmadı artık

Evet, evet siz haklısınız

Yanlışlar ve eksikler benim, bizzat bana ait

Dedim ya artık rahatça ifade verebilecek durumdayım

Yıkılabilir tüm gerçekler üstüme, sabahı da beklemeyebilir

İnançlarım ve beni ayakta tutabilecek yargılarım yerle yeksan

Herkes kendi hayatından mutluluğundan sorumluyken benim ne ağır bir yüküm var

Veremedim ama inanın çok istedim

Son evresinde ömrümün çok şey olsun istedim ama var edemedim

Hiç ummadığım hayatlara yaklaşıyorum

İdeallerim bir kenara, ben sizler gibi değilim

Uğurlar olsun sizlere 

Uyanmalı

Ömürler ister bazen hayat

Vakfedebilmelisin ki genişleyebilesin

Kendine tıkandıkça sıkışmışlığa olacak şikâyetin

Üzerinde durmayabilmelisin

Gecenin bir yarısında çıkabilmelisin

Uyanıklığa olan isyanını yenebilmelisin

Coşkunun peşinde yalnız kalabilmelisin

Başarıyı en tepesine koyduğun hayatı

En güzel sen yaşabilmelisin

Bırak aksın endişelerin

Sevdiklerine en yakın hep olabilesin

Değişmeyebilmek Adına

İki omzumun arasında yönetemediğim bir iktidar

Ve inançsızlığıma tahammülüm azalıyor artık

Kendim gibi derdim eskiden oysa yozlaşıyorum artık

Birçok kişi ve kestikleri ahkâmlara tıkadım kulaklarımı

İstemediğim bir istikamete, mucizelere mecbur bırakmaya utanmıyorsunuz da hiç

Ne istiyorsunuz benden? Kirli bir hayat mı olsun meşgalem?

Oysa herkes kadar farklıydım o zamanlar

Ve günahlarım daha az

Şimdi geride egenin sıcak güneşinin yaktığı bir omuz

Hatıralar eski! içinde ne kadar aransan da biz yokuz

Kuyucaklı

Şimdi ne sen suçlusun ne de ben

Günahını alır kızardım eskiden

Beklentin muntazam bir hayatken  

En doğrusuydu elini eteğini çekmen

Benim eğri büğrü yollarım

Senin cetvellerin var

Ortada buluşamadığımız çokça da yaşanmış lığımız

Senden sonra öyle şarkılarım ve kitaplarım var ki

Yalnız da değilim işte bildiğin gibi

Hegemonya'm

Güçlü görünmek ne zor Allah’ım

İnandırıvermek kendini bile

Saatlere bölmek günleri

Geçmeyecek acılar biriktirmek

Her şeye rağmen, canını yakamamak

Onca zaman geçti ki şimdi haklı buluyorum babamı

Büyüyor muyum neyim?  

Lüzumsuz geliyor artık önemsemek

Zor ve can yakıyor geleceği görememek

Siz sanıyorsunuz ki herbişey yolunda

Ben yolumda, o bile kendi yolunda

Herkes giderken senin yanında

Arkaya kalıp beklerim ben

Çoğu kişi düşmemi beklerken 

Çalın Davulları

Artık bunaldıkça yürüyorum, dur duraksız

İnsanlardan kaçıp kendimi bulmak için

En çok ta senin için

Yüreğe, bedene, İstanbul’a ya da dünyaya

Sığamıyorum işte saatlerce kaldırımlarda sessiz sakin

Sana benzetiyorum birilerini

Ve o birilerinin sen olma ihtimali yok ki

Ne acı!

Artık olmadıkça sen ve kabardıkça içim

Bir güzel yürüyorum ki sorma

Olanlara ve durumuma öfkem gırla

Kendimle konuşmalarımda. Ki çokta kızarım kendime

Bir güzel de haklı çıkmaların yok mu içimde

Bende sevdadır başkalarını haklı bulma davası

Şimdi tövbeler edip çıkmamam gerekir yoluna

Oysa sen yamacımda, rüyamda en yakınımda

Gitmeye yakınsın biliyorum

Yoruluyorum, kızıyorum, kanıyorum

Ben oyuncaklarımı bile paylaşmazdım ki çocukken

Dayanılmaz bir hal aldı artık hayat

Bile bile aklım yerindeyken

Görmemem, bilmemem, duymamam gereken senler olacak

Aklımı yerinde tutmamda zor olacak

Ve artık buralarda kalmakta

En çokta sevdiklerimle konuşmak yoracak

Delilik yapmamak için ısırıcam elimi, sana bir zararım dokunmayacak

O gün gelirse eğer ölümüm elinden olacak 

Eylül

Yitiririm masumluğumu

En yakınlarıma değin küserek hayata

En yakınımın yaşadığı bedbaht hikaye gibi

Öyle de uzağım ki

Hayat değirmeni öğütürken öyle bayağıyım ki

Ne boş ve ne renksizim

Kaçmayı en uzağa, sanki tek çözüm gibi

Ve artık bilmek istemediğim gibi

Hülasa öyle çok seni istediğim gibi

Bildiğim ve artık gelemeyeceğim gibi

Bundan böyle kendi etrafımda döneceğim gibi

Aptal gibi

Ve hatta ve hatta bu yüzyıla ait olmadığım gibi

Ruhuna sahip olamadığım gibi

Şimdi fersah fersah uzağında olmamı istediğin gibi

O günler gibiyim artık

Olabildiğine geniş zamanlar ve ben yine unuttum yaşarken içinde olmayı. 

Bin Yıllık Yalnızlık

Ey benim güzel ömrüm bilemedin ben ne hiçim

Etrafsızım ki çok daralıyor göğsüm

Yetemedim evvel ve büyütemedim kendimi

Kan tutar oldum ve kin doluyum

Oysa öylesine mutluyum ki var sebep

Yılanlar yok etrafımda benden büyük  

Dilim şimdi kuru damağımda o tat

Şimdi ölümlerden ölüm beğenmek mevsimi

Vakitler ardına kadar açık

Benzediğim insanlar vardı ki çocukken hiç istemezdim

Söyle nem kaldı, hayatlar tekerrüre gebe