Boşluklarım

Doldurdukça doldur bardağını kana kana iç

Bu senin en helalin doyma asla

Yadırgadıkların bir yana

Üzerinde öyle olduramadıkların var ki

Ya altından kalkamadıklarına ne demeli

Demir gibi duyguların var dostum

Kesmeli duş aldığın su tenini

Olduramayacağını bile bile kapılmalı en yakın bulduğun nehre kendini

Düşüncesizce üryan duygularımız ve günahlarımız

Tence kardeşçe kaçıncı dansında kim bilebilir

Kim bilebildi anlat o halde

Diline ket vuran onca hece nasıl oynaştı senle

Kibirce ve büyükçe kendinden bir tutam at küçükçe

Sen ve biz olduramadık dostum

Yakalayamadık güneşin doğuşunu

Sabahlara bilmem kaç satır var daha

Bir güne daha, iç gıcıklayan sadık dostlarına daha selamlar

Ben erken çıkarım kaçarım ki bulamazsınız beni

Kendi boşluğumda aradığım insanları bulamamak ne büyük acı! 

Babam

Vakitlerimizi bol gördüğümdendi aldırmaz duruşum

Bir bilebilseydin aslında ne çok şeyimmişsin

Vakur bir bilmişliğin olurdu hep üstünde

Ben o denli uzaktım sana bir fiil

Yaklaşmazdım geçmiş ve kendimce nedenlerimden ötürü

Çok geç anlamıştım sevdiğini bile

Burun sızlatır insana gerçeklik buğusu

Yanındaydım o gün ve gece gördüğünü de biliyorum

Kızma bana senden çok ağladım ilk sefer

Şimdi uzaksın ki senden dünyalıklarımız kaldı geriye

Yaşayacağız! Yaşayacağım ki

Arkada üzülenlere senden bir armağanım artık  

Beni bunca dünyaya bulayıp gittin be

Ölmek!

Ölmek! Kim bilir hangi cenginde hayatın

Zevke müritliğimizin utancın da

Bitap susamış, hayatı duyarken içinde olamamış

Beyhude ve beynelmilelliğin den utanmış

Hayatının herhangi bir dakikasında onu hiç tanıyamamış

Aldanmış ve olmak istenmemiş gibi

Sefalar dan uzak cefaya bulanmış

Tek ve baki olabileceğine inanmış gibi

Hangi sureti alıp takmalıydı şimdi

Dürüstlüğe inancı kalmamışçasına titreyerek elleri

Bir kadına aşkın ne çok yakıştığını da bilirdi

Oysa mantığın aşka takılı kalmış ilmeği

Hissiyatsız lığından korkarken, bahtsızlığına ne demeli

Neyin tekrar edilmeyeceğini bilmeden, hatalarla yaşamanın ne anlamı var.  

Tahayyüllerimiz

Şimdi tahayyül ederken koca bir geleceği

İçinde tatbik edemezken sen beni

Ben şimdi hep tahammüle gebe yaşıyorum

Biz bozuk muhakemelerimizle doğru aklımıza güveneduralım

Hayatlarımız geçmeye, anlamlar kaybolmaya yakın

Oysa ne kadar soru var kafamızda durunda bir bakın

Yıkılıyoruz ki kuruntularımızdan büsbütün

Arkada sittin hece hep diyemediklerim kaldı.  

Heyhat

Önemi kalır mı artık?

Bir parça ömür alamadıktan sonra geride

Uzak geçmişten öte, yakın gelecek korkuturken birde insanı

Saplanıp çıkamazsın öyle kolay günahlardan

Kendi günahsızlığına, aklanmalarına selamlarım bilmukabele

Velhasıl hissetmek öylesine derinden ve içten

Kaçışlarının örtüsü olmaya yetecek mi?

Düzgün ve toplumun istediği gibi yaşayacaksın

Oysa kaçışların ve içinde bir ben olacak

Sığamayacağın, yakınsayamadığın yırtmak istediğin hayatında merakların olacak

Alışadururken insan onca şeye

Bilemediklerine karşı kin ve nefretin artacak

Evhamlı analara dönüşeceksin

Hayat senin adına senin planlarını çoktan çizerken

Beklentilerini başkalarına bırakacaksın

Oysa bu renksizliği yırtmıştım ben

Kendi renksizliğimle birlikte durmuştum da korkmamıştım

Yüreğimi koymuştum ki heyhat o ne yürek

İnanmadılar, ki beklememiştim aynı yürekliliği 

Bir Göç Şarkısı

Davetkâr bakışlar sezdim, nefsanî canavarlıklar adına

Uzaktım bir fiil, istemedim.

Ben ki kendi yel değirmenlerimle bitirememişim savaşımı

Başka cepheler açmak nedendir ki?

İnsanına hayli uzak bir ege kıyısını hayal eden romantiklerden olamadım

Gerçekler gözlerime vururken büyük dolu taneleriyle

Benim vücutsuzluğum ve hayalperestliğim bir tek bizeydi

Ayaklarım sağlam basabilmek adına yere topuklarımı daha kaç kere vurmalıydım?

Artık onsuzluğun hüküm gezdiği şehirlere gidebilmek

Belki de yâd edip eskileri kendi geleceğime ket vurmak istedim

Belkili ihtimallere sığmayacak kadar genişlerse eğer insan

Bir fiil, ikinci elden mutluluklara da eyvallah diyebilirmiş

Bize sevap olmuş tenlerin ışıltısını şimdi nerden duyardık?

Kim anlatabilirdi ki bu hazzı bize?

Artık gitmelerle gelmelerin arasındaki mesafe bile azaldı

Büyük insanlığımızdan geriye söyle ne kaldı?

Daha ne kadar pespaye edebilirdik kendimizi insanlara?

Suçlu aramıyorum bilirsin, Artık olmayacağım için yerimde   

Günahlarımızı sırtlayabilirim, kendi matem'ime göçe bilirim.    

Tükenmeyebilmek Adına

Hissiyat eksikliği dedi doktor

Eksikmişim dünümden hallice

Beykoz sırtlarında beğendiğimiz ev kadarda yalnız

Gitgide hissizleşen bedenim de, umut emarem kalmamış

Geçmişin salt yakıcılığı geleceğime sıçramış

Yakınmış bu hastalığa yenilmem, İlacıda kalmamış

Niçin dedim, niçin içimde geleceğe yer kalmamış?

Oysa onun derdi başkaymış, Bej rengi tabakasında hiç sigarası kalmamış.

Aynı Yıldızın Altında ( The fault in our stars )

Güzeldi. Bunu söyleyebildim, uzun zaman oldu ki bir film farklı bir tat bıraksın dilimde. Halatlarım çözülürken hayatta güzel bir anıma denk gelen, özel anları kollayan filmler olur ya. Buda onlardanmış, özel bir anımı kollamış. Sade ve yapmacıksız, başroller mükemmel, milyon dolarlık projeler yerine güzel bir hikâyenin sıcaklığını küçük insanlarla, güzel ruhlarla yansıtabilen güzel bir film. Ayrı yeten müziklerine değinmezsem son yarım saattir filmin sonundaki 3,4 şarkıyı niçin defalarca geri sardığımın cevabını da veremem sanırım. Dramları ve kendimizi, bizden olan küçük insanları ekranda görmeyi seviyorum aslında ben, fakat film boyunca herhangi bir acıma psikozuna girmiyor insan gariptir.

Fakat kültürel şoklara da hazır olmalı insan, o yaşta ölümü o kadar kabul edişleri, ailelerinin tutumu v.s. farklı işte. Türkiye’de çekilse aynı film sanırım tek hatırlanan devamlı salya sümük ağlamalar olurdu.  

İmlasızlığım

Arkada kalanlarımız oldu.

Ve bitmeyen davalarımız

Arada dönmek isteyenlerimiz de

Arabeskliğin den sıkılıp kırmak istediklerimiz de

Ne istediğimizi bilmeyip, bulduktan sonra kaçışlarımız da

Dertliydik bir fiil, bitmesini de isterdik

Neye bu kafa tutuşlarımız, devamlı başkalarının hayatındaki rötuşlarımız

Yetmezmiş gibi hep geri duruşlarınız

Koşmak basitti ya ardımıza dönüp bakamadıklarımız

Vasiyetlerine bile, takındığımız ihtiyatsızlıklarımız

Uzak olmanın yakın olmaya değerini de bilememişiz biz

Hatta hatalar koynumuzda uyumuşuz

Sözlerimizin değerine salalar okunmuş

Kalabalıklardaki yalnızlığımız

Dinlemekten öte konuşmaya çalışmalarımız

Biz patika yollarımızı her zaman kestirme sandıkta yanıldık

Doğmanın ya da yaşlarında bir adabı kalmadı artık

Mutluluğu arama gibi bir amacımızda

Vedalarda bizler için kavuşmalarda

Hepsi güzel birer anı artık. 

Olabildiğince

Eksik ve Munzur ben, sen müstesnaydın oysa

Bu işte bir sessizlik vardı

Konuşulmazdı da tüm anlamların güzel birer imaydı

Tamam demedin diye kaç gecelerim sabaha vardı

Sensiz de geçmeye muktedirken hayat

Senden yana adımlarım hep yarıda kaldı

İşte bu hayattı

Cetvelle çizilmezdi insanlar, matematik gibi toplayıp çıkaramazdın doğruları

Şimdi bekliyorum daha yaşanacak ne kaldı